สู้เพื่อลูกครับ แต่ก็ต้องสู้ให้ตัวเองก่อน
ผมเชื่อว่าทางออกที่ดีมีเสมอ อะไรที่มันหนักก็ปล่อยวางมันลง คิดมากไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมานะครับ
อย่างที่คุณ Michael stb เล่ามาคุณ Michael stb ก็ได้เห็นตัวอย่างทุกข์และอยู่กับมันมาเป็นสิบๆปีแล้ว ต้องตัดให้ได้อะครับ จะตัดให้ได้ยังไงนี่หักดิบไม่ได้เพราะจิตคนเรามันชินกับสิ่งที่เราเป็นมานาน ต้องเริ่มพยายามเข้าใจมันก่อนเหมือนกับที่พระท่านสอนไว้ รักษาจิตเราไว้ดีกว่าครับ อยากให้ลองเริ่มปฏิบัติธรรมดูซิครับ ค่อยๆทำสะสมไปวันละนิด คนเราหลอกตัวเองไม่ได้หรอกครับ ถึงจะพยายามหาอะไรทำหรือพยายามไม่คิดเพื่อให้ลืม ความเป็นจริงมันก็เก็บฝังอยู่ในจิตเราวันดีคืนดีมันจะผุดขึ้นมาเมื่อไหร่ก็ได้ (เช่นตอนตอนฝัน) ถ้าจะแก้ให้ตรงจุดคือต้องปฏิบัติธรรมเข้าใจจิตดูจิตเราก่อน ทำไปทุกๆวันวันนึงจิตคุณมีกำลงพอรู้สึกเบื่อหน่ายคุณก็จะละมันไปเอง
ผมว่าชีวิตคนเรามันเป็นแค่ฉากสั้นๆ ตายไปก็เอาอะไรไปไม่ได้ซักอย่าง เราเอง ลูกเรา เมียเรา มาจากไหนก็ไม่รู้จะไปไหนต่อก็ยังไม่รู้ มาเจอกันแค่แปปๆเองเดี๋ยวก็ต่างคนต่างไปแล้ว รักษาจิตใจเราไว้ก่อนดีกว่าครับ ถ้าทุกข์คือจิตมันคิดมากคิดซ้ำไปซ้ำมาก็ปล่อยให้จิตมันคิดไปไม่ต้องไปฝืนให้ใช้สติตามดูจิตมันไปว่ามันคิดอะไร พอจิตมันเหนื่อยมันก็หยุดคิดเองแล้วค่อยปฏิบัติธรรม
ที่ผมพูดมานี่ก็ไม่ได้หมายความว่าผมจะไม่มีทุกข์นะครับแต่เวลาคนเรามีทุกบางทีมันก็ขาดสติหลงลืมกันไป ก็ต้องให้คนอยู่รอบข้างช่วยกันฉุดช่วยกันเตือนสติ ผลัดกันไป
หวังว่าคงจะช่วยได้บ้างนะครับ ทุกๆคนในนี้ก็คอยเป็นกำลังใจให้
