ห้องสบายๆ... > มุม ตากล้อง,ท่องเที่ยว & ร้านอาหาร
สบายใจ
Malako:
อีกอึดใจ โดยพลัน
Malako:
ลงทุนนั่งเฝ้าดูไม่นานเกินครับ ทหารกล้าตัวแรกโผล่
Malako:
ปีนี้แดดแรงทุกวัน โดนแสงแดดถึงกับแสบร้อนผิว ซึ่งมีทีท่าว่าจะร้อนมากกว่าปีที่ผ่าน
ปีก่อนหรือก่อนนั้น จำมิได้แล้ว อากาศถือว่าร้อนมาก แดดแรงทุกวัน
ต้นปีบสูงใหญ่หน้าบ้าน 2 ต้นใบแห้งร่วงเต็มพื้น
บนต้นปีนเต็มไปด้วยรังมดแดง ผมเรียกว่ามดง่าม น่าจะหลายร้อยหลายพันตัว
มาเอะใจตรงที่เห็นมดแดงเดินเรียงแถวลงจากต้นปีบ แล้วเดินไปที่ก๊อกน้ำซึ่งรั่วนิดๆ มีหยดน้ำไหลรินตลอด
ผมตามไปดูเห็นมดเดินมากินน้ำครับ จากต้นปีบจนถึงน้ำนี่ประมาณ 12 เมตร ถ้าเป็นมดคงหลายพันลี้ทีเดียว
อกเขาอกเรานะครับ ผมค้นหาถ้วยพลาสติกล้างสะอาดเติมน้ำจนเต็มวางใต้ต้นปีบ
Malako:
คนเราบางครั้งก็ต้องอดทนต่อการรอคอย มันเป็นการรอคอยที่คิด_คาดอยู่แล้วว่าต้องมีขึ้น ต้องเกิดขึ้นแน่ๆ
อาทิเช่นการรอคอยถ่ายรูปพระอาทิตย์ตกน้ำ
การรอคอยบางอย่าง ต้องอดทนและตั้งตา บวกกับความไว
เสือเป็นแมวหลง เลี้ยงอยุ่ 2 ปีก็หายไปตามวิถีแห่งแมวตัวผู้
เสือชอบอยู่ใกล้คน ฉลาดแกมโกง แถมเป็นนักเลงเจ้าถิ่น
นาน นานครั้งที่ผมตั้งตารอเพื่อเก็บภาพอย่างที่ควรจะได้ครับ
Malako:
สมัยนุ่งกุงเกงขาสั้นสีดำ เรียนที่อำนวยศิลป์พญาไท สมัยโน้นยังมีคลองน้ำคร่ำเป็นขี้โคลนดำปี๋อยู่ริมถนนฝั่งโรงพยาบาลสงฆ์
ครูวาดเขียนท่านหนึ่งเก่งเรื่องภาพวาดแรเงา ช๊อคสีขาววาดบนกระดานดำ ทำให้ดูเป้นภาพ 3 มิติ ภาพคนมีชีวิต มีวิญญาณ
คุณครูย้ำว่า สายตาคนเราเมื่อมองไปที่สิ่งใด เช่นกองขยะใบไม้แห้ง เราจะเห็นใบหนึ่งหรือสองใบที่ใกล้กันชัดที่สุด
นอกนั้นไม่ค่อยชัด จะรู้ได้ก็คือเอากล้องถ่ายมาดู(สมัยโน้นมีแต่ฟิลม์ขาวดำ)
ถ่ายดูเสร็จก็หัดแรเงาตาม เพราะแต่ละใบจะต้องแรเงา เข้ม จางต่างกัน
ถึงวันที่ผมมีกล้องดิจิตอลเล่นแทนกล้องฟิลม์ที่ขายกินหมดแล้ว
เลยลองถ่ายภาพที่ ตัวแบบหรือวัตถุอยู่นิ่งๆ (ผมไม่ค่อยชอบถ่ายเท่าไร ชอบตามถ่ายภาพเคลื่อนไหวมากกว่า)
ถ่ายแล้วมานั่งดู ความชัดเจนที่สุดอยู่ตรงจุดไหน ดูไปมารู้สึกถึงภาพมันเหมือนมีวิญญาณ มีชีวิตชีวา
เปรียบเหมือนกับการฟังเพลง ฟังแล้วเพลงมันเพราะแฮะ
แต่สักพักฟังแล้วรู้สึกเหมือนหุ่นยนต์ร้องให้ฟัง ขาดจิตวิญญาณ
ฟังแล้วไม่มีอารมณ์ ฟังแล้วนึกหรือมองไม่เห็นลีลาจังหวะที่ทำให้เราเกิดมโนภาพ
นำร่อง
[0] ดัชนีข้อความ
[#] หน้าถัดไป
[*] หน้าที่แล้ว
Go to full version